محال است كه خداوند به وصف در آيد امام ابو الحسن الهادى عليه السّلام در گفتگويى كه با فتح بن يزيد گرگانى دارد ، در اين گفتار ، پرده از اين حقيقت برداشته است كه توصيف خالق دانا به صفتى كه محيط بر كنه ذات و حقيقت او باشد ، محال است و در آن گفتار آمده است : « آفريدگار را جز بدان چه خود را وصف كرده است نمىتوان توصيف كرد ، و كجا مىتوان او را وصف كرد كه حواس از درك او عاجز و اوهام از رسيدن به او ناتوان و انديشه‌ها از حد و وصف او و ديده‌ها از احاطهء به او قاصرند ، خداوند از آن چه وصف كنندگان تعريف و توصيف كنند بالاتر است ، در عين نزديكى دور و در عين دورى نزديك است بنابراين او در حالى كه دور است ، نزديك و در حالى كه نزديك است دور مىباشد ، او به وچودآورندهء كيفيت است ، پس نمىتوان گفت او چگونه است ، او ايجاد كنندهء مكان است پس نمىتوان گفت او كجاست ، زيرا او از كيفيّت و مكان گسسته است ، او تنهايى يكتا و بىنياز از همه چيز و همه نيازمند به اويند ، نه فرزندى دارد و نه فرزند كسى است و كسى همتاى او نيست پس عظمت او والاست ، و يا چگونه ذات مقدس حضرت محمد - صلى الله عليه و آله - را مىتوان توصيف كرد ، در حالى كه خداوند بزرگ او را با نام مقدّس خويش قرين ساخته است و در بخشندگى خود شريك قرار داده و براى هر كه از او اطاعت كند پاداشى نظير پاداش اطاعت خود را مقرر فرموده است ، زيرا مىفرمايد : « وَ ما نَقَمُوا إِلَّا أَنْ أَغْناهُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ مِنْ فَضْلِهِ » [ 1 ] . يعنى : ( كافران و منافقان ) به جاى آن كه به خاطر بىنيازى كه به لطف خدا و رسول خدا نصيب آنان شد ، شكر گويند ، در صدد انتقام و دشمنى برآمدند . »

--> [ 1 ] سورهء توبه / 74 .